در خلوت اندیشه

هیچ پایانی به راستی پایان نیست....

andiisheh — Sun, 08 Feb 2009 10:48:18 GMT

۱۹ اسفند ۱۳۸۵:

آغاز شد...خانه ای جدید ساختم ، می خواستم مامنی باشد برای

آزادنه گفتن از ناگفته ها ....

آزادانه نوشتن از اندیشه ها....

آزادانه ویران کردن همه آن چه باورمان شده بود......

و شاید برای زیــــــســـــتــنـــی دیگرگونه

نشد......هرگز نشد.............

خیلی چیزها گفته نشد و خیلی چیزها به انجام نرسید.....

اما.....

بازی با کلمات در کشاکش روزهای بیم و امید بسیار دلپذیر بود و دلپذیرتر از آن پیام هایی بود که در

لابه لای آنها محبت و روشنگری، دیدگان و ذهنم را نوازش می داد......

و دوستان مهربانی که آشنایی با آنها از مسیر اندیشه هایشان می گذشت.

همه آن چه را آموختم سپاس می گزارم.......

۲۱ بهمن ۱۳۸۷:

درب این خانه بسته می شود.....آغاز کردن گرچه سخت بود اما سخت تر از آن، پایان دادن است......

به هــــــر حــــــال شاید وقتی دیگر ..... جایی دیگر........دوباره آغازی درکار باشد.

چرا که هیچ پایانی به راستی پایان نیست.......

در آرزوی انتظاری سبز

andiisheh — Mon, 02 Feb 2009 05:22:18 GMT

بسیار گذشته است از آن سالهایی که: من بودم و انتظار بود.....و فرسودگی انتظار.....

بی شمار شد روزهایی که گذشت: در انتظار بی انتظاری....

اکنون اما سپری می شوند این روزها در حالی که: من هستم ولی انتظار نیست......

بی شمار می شوند این روزها در تلخی بی انتظاری...

در خود فرو می روم و آرزوی دوباره منتظر بودن می کنم......

چه ابلهانه بی انتظاری را انتظار می کشیدم.....

انتظار گرچه می فرساید و می خراشد اما تا وقتی منتظر هستی ....

انگار زندگی هنوز حرفی برای گفتن با تو دارد....

انگار هنوز چیزهایی هست که تو را به ادامه دادن و خواستن و رفتن وا میدارد...

بی انتظاری ......اما ......تلخ است.......

بی انتظاری یعنی سکون و سکوت و سرما.......

یعنی یک پایان جانکاه......

او در من یخ می زند....

andiisheh — Sun, 21 Dec 2008 05:12:18 GMT

بیرون پنجره در ناگهانی شب برف می بارد......

به پنجره نگاه می کنم.....

به سکوت جاری در شب

به سپیدی برف که که سیاهی شب را روشن می کند

چقدر نا آرامم....

او در من زمزمه می کند

مدتهاست او را فراموش کرده ام......

و حالا....

چه بی تابانه می خواهمش.....

من در انزوای خود..... او در انزوای خود

او در من می گرید

نوازشش می کنم.....

من برای او می گریم.....

باید برویم ....من و او باهم.....

باید دوباره گرم شویم....

مدتهاست که یخ بسته.....

روزهاست که بی هیچ آرزویی سر می کند.....

چه کوتاه اند فاصله ها ..... چه دورم من از او......

پرنده قفسی نیستم

andiisheh — Wed, 05 Nov 2008 08:41:20 GMT

پرنده قفسی نیستم.....

اگر بالهایم چیده شوند.....

اگر هر روز حصارها بلند و بلند تر شوند......

اگر هر روز قفسی تازه برایم ساخته شود.....

باز هم ....من با بال رویاها و اندیشه هایم پرواز خواهم کرد.......

آن قدر که ذره کوچک کوچکی شوم در فضا......

بوی پاییز

andiisheh — Tue, 30 Sep 2008 06:32:18 GMT

باز هم بوی پاییز

شادی نوازش نسیم .... لذت گرمای آفتاب پاییزی

باز هم بوی خاطرات مهر

جادوی حضور دخترک شاد و بی خیال

سرشار از آرزو و رویا

فرو رفته در شادی کودکانه روپوش و کیف و دفتر نو

دلی دلی کنان مسیر هر روزه خیابان درختی را تا مدرسه طی می کند و....

گردش روزمرگی......

گذر روزها و ماهها و سالها.......

زنی.... بدون جادوی حضور

نه چندان شاد ... نه چندان بی خیال

با رویاهایی به کم رنگی آفتاب پاییزی

مسیر هر روزه خیابان شلوغ و پر رفت و آمد را تا اداره طی می کند و .....

باز هم گردش روزمرگی.....

یادمان باشد که زود دیر می شود...

andiisheh — Mon, 01 Sep 2008 04:11:18 GMT

بودنمان را قدر بدانیم

قبل از آن که

از بودنمان تنها قاب عکسی بماند بر دیوار....

مهر بورزیم

قبل از آن که

زوال، آخرین تپش های قلب مان را خاموش کند....

غریب آشنا

andiisheh — Tue, 19 Aug 2008 10:37:18 GMT

چقدر غریبه اند آنها که روزی این همه آشنا بودند.....

می ترسم....

آیا آشنایان امروز هم غریبه های فردایند؟.....

رویاهای من.....

andiisheh — Wed, 06 Aug 2008 04:21:18 GMT

رویاهای رنگی ام گم شده اند

چه بیهوده می جویم آنها را ....در لا به لای رویاهای سیاه و سپیدم

باید امشب بروم......

باید امشب تا فراسوی مرزهای رویاها پرواز کنم......

همه چیز را باد برد....

andiisheh — Mon, 21 Jul 2008 05:19:18 GMT

کنار پنجره ام، به حیاط نگاه می کنم.....

حوض هشت گوش پر از آب، یاس های بنفش تازه به گل نشسته که عطرشان آدم را مست می کند و شمشادهای سبز که حصاری به دور باغچه ها کشیده اند....

دختر کوچولو کشان کشان زنبیل اش را تا کنار حوض می آورد و با جاروی بزرگی، هم اندازه خودش پشت شمشاد ها را جارو می کند، چه گرد و خاکی راه انداخته، خودش به سرفه افتاد، تند تند آب پاش را از آب پر می کند و آب پاشی می کند تا گرد و خاک بخوابد.....

چادر شب رختخواب را به جای زیر انداز پشت شمشادها پهن می کند، با چه ذوق و شوقی اسباب و اثاثیه و بچه اش را از داخل زنبیل در می آورد.....یک گوشه آشپزخانه....یک گوشه اطاق نشیمن....رختخواب بچه را در اطاق نشیمن پهن می کند و آرام طوری که بیدار نشود او را روی تشک می خواباند، حالا همه کارها را کرده و منتظر مهمان هایش نشسته است.....

من با شیفتگی به او نگاه می کنم.......

وای ....چه بادی گرفت.....این فصل و باد؟؟؟.....

طفلک دختر کوچولو از جایش تکان نمی خورد و با دستهای کوچکش سعی می کند همه چیز را همان طور حفظ کند اما به یکباره همه چیز به هم می ریزد.....

چه طوفانی....یکباره چه شد؟؟.....

اسباب و اثاثیه و عروسک و چادر شب همه روی هواهستند .....حالا فقط گریه می کند و می دود اما.....همه چیز را باد برد و او فقط گریه می کند و می دود ......

می خواهم برایش کاری بکنم.....بروم بغلش کنم....ببوسمش....بگویم دوباره برایت همه چیز را درست می کنم......فقط بگذار طوفان کمی آرام بگیرد.....اما یکباره پنجره باز می شود و به شدت به صورتم می خورد.......

شوک زده از خواب بیدار می شوم....خیس عرق هستم.....بلند می شوم....آبی به سر و صورتم می زنم.....هنوز مضطربم.....دلم می خواهد نماز بخوانم، وضو می گیرم......جا نماز را پهن می کنم و صورتم را لابه لای مخمل نرم جانماز که دستهای پر چروک مادر بزرگ با یک دنیا مهر دوخته است گم می کنم و مدتی در همان حال باقی می مانم......

چقدر شبيه من بود دختر كوچولو......

با خود مي انديشم به شدت طوفانهايي كه تا به حال بارها و بارها پنجره ها را به صورتم كوبيده اند و به

هزاران هزار چيزي كه طوفان هاي زندگيم با خود به هوا برده اند و من چقدر براي يافتنشان دويده ام و

گريه كرده ام و.........

دلم تنگ است....

andiisheh — Mon, 14 Jul 2008 08:09:05 GMT

الهی از پیش خطر و از پس راهم نیست

دستم گیر که جز تو پناهم نیست.